56 artykułów
To samo długie wybieganie: u ciebie 32 km, u partnera 29. Rozbieramy pomiary walidacyjne zegarków sportowych: do 9% niedomiaru w mieście i w lesie, systematyczny nadmiar na torze, 12,1% błędu u najgorszego modelu na 4000 m i skąd biorą się nadmiarowe trzy kilometry, kiedy nie ma satelitów.
Od 1996 roku uznaje się, że nachylenie 1% zrównuje bieżnię z bieganiem na zewnątrz. W 2026 roku sprawdzono to trzykrotnie: na stadionie kilometr kosztuje o 3,6% więcej tlenu nawet przy nachyleniu, a progi mleczanowe elity na bieżni i na torze rozjeżdżają się o 7–8 s/km.
Wyścigi hybrydowe sprzedaje się jako sprawdzian siły. Pomiar laboratoryjny mówi coś przeciwnego: jedynym wskaźnikiem, który przewiduje wynik, jest VO₂max, a siła chwytu i masa mięśniowa nie korelują z czasem w ogóle.
Największa analiza splitów maratońskich podzieliła biegaczy na cztery typy rozkładu tempa. U tych, którzy biegli równo, załamanie tempa w drugiej połowie wystąpiło w 0,2% przypadków. U tych, którzy biegli szarpanie — w 85,4%. Różnica czasu na mecie między skrajnymi grupami to prawie godzina.
Maratończycy przebiegli 90 minut — i od nowa przeszli testy laboratoryjne. Szczytowy pobór tlenu spadł z 56,7 do 53,4, prędkość na progu mleczanowym — z 12,8 do 12,1 km/h. To właśnie durability, cecha, której nie ma w twoim protokole testowym.
Sześć opasek sprawdzono w laboratorium snu wobec PSG: epoki snu rozpoznają w ponad 90% przypadków, a czuwanie — w 29–52%. WHOOP zawyża czas snu o 24 minuty, Apple Watch o 20. Co z tego wynika dla treningu.
Na 5311 sportowcach maksymalne tętno na rowerze okazało się niższe od biegowego zaledwie o 2 uderzenia. Ale przenieść stref progowych z jednej dyscypliny do drugiej i tak się nie da — i właśnie dlatego średnia grupowa jest tu bezużyteczna.
Greccy biegacze zaciskali przepływ krwi w nogach przed każdym treningiem interwałowym. Średni kilometr z pięciu odcinków po 1000 m przyspieszył o 11 sekund wobec 5 w grupie kontrolnej — ale wygrała, jak się zdaje, nie hemoglobina, lecz objętość osocza.
Przegląd systematyczny z 2026 roku: zgodność przenośnych analizatorów mleczanu z laboratoryjnym wzorcem r = 0,95–0,99. A przy tym rozrzut pojedynczego pomiaru na poziomie 3 mmol/l wynosi ±0,4 mmol/l. Wyjaśniamy, dlaczego to nie jest sprzeczność.
U 1121 sportowców maksimum utleniania tłuszczów przypadło średnio na 49,3% VO₂max — z rozrzutem od 22,6 do 88,8%. Znane czynniki wyjaśniają zaledwie 47% różnic. Wyjaśniamy, co z tym zrobić w praktyce.
Krytyczny próg upału, jaki człowiek jest w stanie znieść, wzrósł dopiero po dziewięciu dniach adaptacji – po pięciu nie było żadnego przesunięcia. I jeszcze jeden wniosek: między blokiem a startem potrzebna jest przerwa.
Sześć tygodni suplementacji leucyny u biegaczy narciarskich dało przyrost maksymalnego poboru tlenu i siły. Wyjaśniamy, czym pojedynczy aminokwas różni się od zalecenia jedzcie po prostu więcej białka i komu może się to przydać.
Płukanie ust roztworem mentolu co sześć minut podniosło średnią moc o 1,67% w upale. Ciało przy tym wcale nie stygnie – zmienia się tylko percepcja. Wyjaśniamy, gdzie to działa, a gdzie bywa niebezpieczne.
Przelot przez strefy czasowe kosztuje mniej więcej dobę adaptacji na każdą strefę przy podróży na wschód — i o połowę mniej na zachód. Wyjaśniamy, skąd bierze się ta asymetria i jak pod nią planować przyjazd.
Zwykły czujnik optyczny na nadgarstku nie jest w stanie zmierzyć glukozy — nie przez słabe algorytmy, tylko dlatego, że potrzebnego sygnału w ogóle nie zbiera. Rozkładamy na części fizykę, świeżą ponowną analizę danych, stanowisko FDA i to, co naprawdę działa.
Świeże RCT doniosło o ogromnych efektach — tak ogromnych, że trudno w nie uwierzyć przy grupach po dziesięć osób. Wyjaśniamy, co w terapii perkusyjnej potwierdza się stabilnie, co nie i kiedy lepiej z niej nie korzystać.
Biegacze, którzy zmieniali kilka par, kontuzjowali się zauważalnie rzadziej. Ale badanie jest jedno, ma ponad dziesięć lat i jest obserwacyjne. Wyjaśniamy, co da się z niego wziąć, a co zostało dopowiedziane.
Świeże badanie mierzyło koszt transportu pod górę przed i po biegu na 31 km. Kijki zmniejszyły obciążenie nóg — ale całkowity wydatek energetyczny przez nie nie spada, a ręce pod koniec zawodów męczą się nie mniej.
Użyteczny sygnał optycznego pulsometru to zaledwie 1–2% odbitego światła, a uderzenie stopy atakuje go od razu z trzech stron. Wyjaśniamy, dlaczego na interwałach tętno „zawiesza się” na 180 i dlaczego nie naprawi tego aktualizacja oprogramowania.
Świeża metaanaliza dotycząca sportowców wytrzymałościowych znalazła przesunięcie na korzyść kompresji w zakresie bolesności mięśni, ale przedział ufności (CI) przecina zero, ryzyko błędu systematycznego jest wysokie w 10 pracach z 11, a wpływu na wynik w ogóle nie udało się połączyć.
108 elitarnych sportsmenek prowadziło dziennik przez 554 cykle. Okazało się, że ankiety retrospektywne systematycznie wyolbrzymiają objawy, a na treningu cierpi nie wszystko po kolei — w piłce nożnej siadła praca szybkościowa, w kolarstwie moc się nie zmieniła.
ACWR stał się standardową metryką w zegarkach sportowych, ale metaanaliza opiera się na piłce nożnej, przedział ufności „bezpiecznej strefy” jest ogromny, a próba planowania sezonu według ACWR w ogóle nie zmniejszyła urazowości.
Metaanaliza 23 badań znalazła istotny związek z wynikiem tylko dla jednego zanieczyszczenia — ozonu. Pyły PM2.5 i ogólny indeks jakości powietrza nie wpływały na wynik w sposób wiarygodny. Wyjaśniamy, co to zmienia w praktyce.
Prędkość krytyczna to nie kolejna strefa tętna, lecz fizjologiczna granica między „mogę długo” a „zaraz się wszystko skończy”. Wyjaśniamy, jak zmierzyć ją dwoma odcinkami na stadionie i co oznacza zapas D′.
Ośmiotygodniowe badanie wykazało zauważalny przyrost mocy i adaptacji mitochondrialnych po estrze ketonowym przyjmowanym po treningu. Ale w pozostałej literaturze efektu najczęściej nie ma — wyjaśniamy, dlaczego oba obrazy mogą być prawdziwe.
Przegląd 30 badań pokazał: jednego markera przetrenowania nie ma, a diagnozę stawia się przez wykluczenie. Wyjaśniamy, co naprawdę warto śledzić i kiedy pora nie do trenera, lecz do lekarza.
Metaanaliza 17 prac potwierdziła przewagę modelu spolaryzowanego pod względem VO₂peak — ale tylko w blokach krótszych niż 12 tygodni i tylko u dobrze wytrenowanych. W próbach czasowych różnicy nie ma w ogóle.
W naprzemiennym RCT uczestnicy spali o 55 minut dłużej — i rano pokonywali w teście wahadłowym prawie 10 metrów więcej przy dwukrotnie mniejszym spadku prędkości. Wyjaśniamy, co jest tu realnie udowodnione, a co dopowiedziane.
Kamizelka lodowa, zimna woda i „ice slurry” przed startem tworzą rezerwę termiczną i odsuwają przegrzanie. Analizujemy metaanalizę z 2024 roku i to, co realnie może zastosować amator na gorącym starcie.
Moc w bieganiu to nie to samo co w kolarstwie: nie mierzy się jej bezpośrednio, lecz modeluje. Analizujemy, gdzie miernik realnie pomaga biegaczowi, a gdzie przypisuje mu się nadmierną dokładność.
Na rekordowych startach glukoza elitarnych zawodników bez cukrzycy schodzi do 3,0 i wchodzi na 11 mmol/L — i to jest normalne. Wyjaśniamy, po co amatorowi czujnik, dlaczego nie jest „wskaźnikiem paliwa“ i gdzie zaczyna się samooszukiwanie.
Problemy ze snem, wyczerpanie i bóle stawów to najczęstsze towarzyszki menopauzy u biegaczek, pływaczek i kolarek. Nowe badanie w PLOS One pokazuje, jak mocno objawy uderzają w trening i co można z tym zrobić.
Mankiet częściowo zaciska przepływ krwi, a ciężary rzędu 20–30 % maksimum dają efekt zbliżony do ciężkich. Wyjaśniamy, gdzie naprawdę przydaje się to biegaczowi i dlaczego „zaciśnięcie nogi paskiem“ to zły pomysł.
Zmęczenie mentalne podnosi odczuwany wysiłek (RPE) i każe poddać się wcześniej — przy tym samym tętnie. Sprawdzamy, jak trenować „wytrzymałość mózgu“ i się nie wypalić.
Rozkładamy schemat LHTL bez mitów: jak długo trzeba mieszkać na wysokości, dlaczego bez żelaza nie zadziała i co realnie może zrobić amator, a nie elitarny maratończyk.
Przepona też się męczy i „kradnie“ krew nogom. Wyjaśniamy, jak ręczny trener oporowy zmniejsza duszność i odczuwany wysiłek — i dlaczego nie chodzi o rekord VO2max, lecz o metę bez uczucia „brakuje powietrza“.
Najnowszy przegląd z 2025 roku: niska kadencja wiąże się z urazami podudzia, a zbyt długi krok obciąża kolana. Sprawdzamy, jak zmierzyć własną częstotliwość kroku i bezpiecznie podnieść ją o 5–10%.
Strefa 2 to praca poniżej pierwszego progu, a nie liczba na zegarku. Tłumaczymy, dlaczego wzory tętnowe się mylą i ile spokojnego biegania naprawdę potrzebuje amator.
Zanurzenie w zimnej wodzie przyspiesza powrót do formy między startami, ale przytępia adaptacje siłowe i przerostowe. Sprawdzamy, kiedy lód pracuje na twoją korzyść, a kiedy przeciwko tobie.
Poranny RMSSD odzwierciedla, na ile jesteś zregenerowany. Sprawdzamy, co mówią badania o treningu „według gotowości“ i jak mierzyć HRV, żeby się nie oszukiwać.
Dobry tapering dodaje średnio 2–3% do wyniku biegu. Analizujemy, co mówią badania, i podajemy gotowy 3-tygodniowy plan na maraton i półmaraton.
Pięć tygodni gorących kąpieli po treningu podniosło maksymalny pobór tlenu u wytrenowanych biegaczy o około 4,4%. Wyjaśniamy, jak ciepło uruchamia te same adaptacje krwi i serca co wysokość — i jak zastosować to bez ryzyka.
Metaanalizy z 2026 roku to potwierdziły: na asfalcie karbonowa płyta rzeczywiście oszczędza 2–3% energii. Ale cała nauka o „superbutach“ jest zbudowana na bieżni i równym tempie — a na trailu i pod górę po prostu nie ma dowodów na korzyść.
Przegląd systematyczny 7 badań randomizowanych porównał trening biegowy i rowerowy. Nie znaleziono różnicy w przyroście VO₂max ani w wynikach biegowych — wyjaśniamy, co to oznacza dla triathlonistów i biegaczy wracających po kontuzji.
Uśrednione schematy w stylu „trenuj ściśle według faz“ są przeceniane. Analizujemy, co pokazują najnowsze badania terenowe i dlaczego podejście indywidualne oraz śledzenie objawów są ważniejsze niż uniwersalne przypisanie obciążeń treningowych do faz cyklu.
Nowe RCT z Frontiers in Nutrition: 4 tygodnie fazy niskowęglowodanowej, a następnie powrót do węglowodanów poprawiły ekonomię biegu na progu mleczanowym — czego nie dało ani stałe keto, ani stale wysokie węglowodany.
Dwie jednostki progowe dziennie i mleczanomierz w kieszeni — rozkładamy na czynniki, co w „podwójnym progu“ potwierdza nauka, co pozostało tylko hype'em i jak amator może ostrożnie wypróbować tę metodę.
Nowe badanie biegaczy trailowych pokazało, że ci, którzy regularnie biegają powtórzenia na zbiegach, mniej uszkadzają mięśnie i lepiej zachowują siłę w przysiadzie. Wyjaśniamy, co to oznacza dla twoich treningów.
Świeża metaanaliza sieciowa z 2026 roku i protokół nowego badania sugerują, że ciężka wolna praca i izometria czynią ścięgno Achillesa sztywniejszym i grubszym, a odpoczynek i rozciąganie przez ból są niemal bezużyteczne. Wyjaśniamy, jak prawidłowo obciążać ścięgno.
Świeży przegląd w czasopiśmie Nutrients zebrał 38 badań nad kreatyną w sportach wytrzymałościowych. Wniosek: na „czysty“ wysiłek tlenowy wpływa słabo, ale realnie pomaga w sprintach, pracy siłowej i regeneracji. Wyjaśniamy, komu jest potrzebna i jak ją przyjmować.
10 tygodni treningu siłowego i plyometrii niemal nie zmieniło „świeżej“ ekonomii biegu, za to utrzymało ją do końca 90-minutowego biegu i podniosło wydolność w zmęczeniu. Wyjaśniamy, dlaczego biegacz wytrzymałościowy potrzebuje ciężkich przysiadów i jak je wpleść.
Nowe badania pokazują: 3 serie prostego ćwiczenia stopy znacząco poprawiają stabilność dynamiczną. Rozkładamy naukę i właściwą technikę.
Nawodnienie to jeden z tych tematów, w których łatwo pomylić się w obu kierunkach. Pij za mało — cierpisz. Pij za dużo — cierpisz jeszcze bardziej. Oto jak rozpoznać, że coś jest nie tak.
'Pij więcej wody' to rada tak samo przydatna jak 'biegnij szybciej'. Ile to więcej? Litr? Trzy? Policzmy konkretnie.
Znajoma sytuacja: biegniesz swoją zwykłą trasę, to samo tempo, ale tętno jest o 15 uderzeń wyższe. Nogi ciężkie, oddech trudniejszy. Przetrenowanie? Choroba? A może to prostsze — i straszniejsze?
Ile naprawdę musisz pić podczas treningu? Dlaczego elitarni maratończycy tracą 10% masy ciała i ustanawiają rekordy, podczas gdy amatorzy boją się utraty 2%? Zagłębmy się w naukę, mity i formuły.