23 sierpnia 2026 roku Yomif Kejelcha przebiegł półmaraton w Buenos Aires w 56:51 — to pierwsze w historii legalne „sub-57” i minus 29 sekund względem rekordu Jacoba Kiplimo. I niemal natychmiast na biegowych czatach zaczął się spór nie o przygotowanie Etiopczyka, tylko o to, w co był ubrany.

Powód jest taki, że wiosną na maratonie londyńskim ten sam Kejelcha biegł w nowości adidasa — Techfit Endurance Suit. Firma twierdzi, że strój poprawia ekonomię biegu „o ponad 1%”.

Co dokładnie zadeklarowano

Jeden procent ekonomii to nie jeden procent czasu. Przeliczenie daje mniej więcej 0,67% wyniku: około 48 sekund na dystansie pokonywanym w dwie godziny. Dla porównania: płytka węglowa w butach dała swego czasu rzędu 4%.

Ważniejszy od liczby jest deklarowany mechanizm. Logicznie byłoby założyć aerodynamikę: obcisły kombinezon, mniej łopoczącej tkaniny, mniejszy opór. Ale adidas mówi nie o tym.

Konstrukcja to jednoczęściowy kombinezon od ramion do kolan, po którym poprowadzono wycinane laserowo taśmy z termoplastycznego poliuretanu. Ich zadaniem jest stabilizacja miednicy i stawów biodrowych. Sformułowanie Jessiki Hunter, która odpowiada w firmie za współpracę z zawodnikami: połączyć tułów z miednicą da się tylko rzeczą jednoczęściową, czymś rozciętym na koszulkę i spodenki tego się nie zrobi.

Czyli strój sprzedaje się nie jako owiewka, lecz jako egzoszkielet miękkiego typu: ma nie pozwolić technice się rozsypać, kiedy mięśnie utrzymujące miednicę się zmęczą. A rozsypuje się ona u wszystkich — na trzeciej godzinie miednica opada, krok się skraca, koszt kilometra rośnie.

Dlaczego warto podchodzić do tego ostrożnie

Liczba „ponad 1%” to deklaracja producenta. Nie recenzowana publikacja. Nie ujawniono ani wielkości próby, ani laboratorium, ani protokołu, ani tego, z czym dokładnie porównywano — ze zwykłym strojem drużyny czy z czymś celowo nieudanym. W branży butów biegowych już to przerabialiśmy: procenty fabryczne i procenty z niezależnych laboratoriów rzadko się pokrywają.

Ekonomia w laboratorium to nie czas na zawodach. Współczynnik przeliczeniowy 0,67 działa na bieżni przy ustalonej prędkości. W maratonie wtrącają się upał, odżywianie, taktyka i ta sama degradacja, dla której strój wymyślono.

Sami zawodnicy są podzieleni. Pierwszą reakcję na prototyp w firmie opisują wprost: biegacze się śmiali. Kejelcha ostatecznie powiedział, że czuje wsparcie biodra i pleców i chce w tym biegać. A Sebastian Sawe, który w kombinezonie trenował, wyszedł na start w zwykłych spodenkach.

A najważniejsze, o czym producent milczy, to oddawanie ciepła. Jednoczęściowy obcisły kombinezon od ramion do kolan zakrywa powierzchnię, przez którą odparowuje pot. W Buenos Aires na starcie było +6 °C — warunki idealne. Co ten strój robi z termoregulacją w maratonie przy +20 °C i wysokiej wilgotności, publicznie nikt nie pokazał. Dla amatora, który biegnie cztery godziny, a nie dwie, to nie szczegół, tylko główne pytanie.

Nawiasem mówiąc, w co dokładnie był ubrany Kejelcha w Buenos Aires, World Athletics w raporcie o rekordzie nie precyzuje — więc wersja o kombinezonie na tym starcie pozostaje wersją z czatów, a nie faktem.

Luka w przepisach

World Athletics szczegółowo reguluje obuwie: grubość podeszwy, liczbę płytek, okres dostępności modelu w sprzedaży. Odzieży nie reguluje w żaden sposób.

Analogia nasuwa się sama. W 2008 roku Speedo wypuściło LZR Racer — poliuretanowy kombinezon, w którym przez dwa lata przepisano dziesiątki rekordów świata. Skończyło się zakazem technologii niewielkich jak na dzisiejsze standardy i latami, przez które rekordy stały nieosiągalne. Byli olimpijczycy już apelują do federacji, żeby nie powtarzać tej historii i zająć się strojem z wyprzedzeniem.

Różnica polega na tym, że LZR dawał pływalność i zmniejszał opór wody — efekt bezpośredni i mierzalny. Tutaj zadeklarowano efekt drugiego rzędu: nie „popycha do przodu”, tylko „nie pozwala się rozsypać”. Regulować coś takiego jest nieporównanie trudniej.

Co z tego wynika dla amatora

Nie ma czego kupować. Strój istnieje w obiegu kontraktów elitarnych, w detalu jako produkt masowy się go nie sprzedaje.
Idea się przenosi, rzecz — nie. Jeśli 1% bierze się ze stabilności miednicy w zmęczeniu, to u amatora ten sam procent leży w pracy siłowej na pośladki i w bieganiu na zmęczeniu — a kosztuje mniej niż jakikolwiek kombinezon.
Obcisły strój sam w sobie procenta nie da. Kompresyjne getry i startowy trykot to nie Techfit; deklarowany efekt przypisano konkretnym poliuretanowym taśmom w konkretnych miejscach.
W upale jednoczęściowy kombinezon to ryzyko, a nie przewaga. Dopóki nie ma danych o oddawaniu ciepła, na starty cieplejsze niż +15 °C jest to zakład w ciemno.

Najważniejsze

23.08.2026 Kejelcha ustanowił rekord świata w półmaratonie — 56:51 (poprzedni: 57:20, Kiplimo), przy +6 °C i wietrze w plecy na części trasy.
adidas twierdzi, że Techfit Endurance Suit daje ponad 1% ekonomii biegu — około 48 sekund w maratonie biegniętym w dwie godziny.
Mechanizm według producenta to nie aerodynamika, tylko stabilizacja miednicy taśmami z termoplastycznego poliuretanu.
Liczby nie potwierdza niezależna recenzowana publikacja; protokołu i próby nie ujawniono.
Reakcja zawodników jest niejednolita: Kejelcha biegł Londyn w kombinezonie, Sawe zrezygnował z niego na starcie.
World Athletics reguluje obuwie, ale nie odzież — precedens LZR Racer w pływaniu skończył się zakazem.
Kwestia otwarta i nieporuszana to termoregulacja: jednoczęściowy kombinezon zakrywa powierzchnię parowania.

Źródła: World Athletics, raport o rekordzie świata w półmaratonie, Buenos Aires, 23.08.2026. https://worldathletics.org/competitions/world-athletics-label-road-races/news/world-half-marathon-record-buenos-aires-2026-yomif-kejelcha · LetsRun, „Adidas claims new speedsuit used in sub-2 hour London Marathon improves running economy by more than 1 percent”, maj 2026 · Marathon Handbook, „Adidas Built A Suit That Makes You Run Faster”, 2026